کونگ فوی وینگ چان :

این رزمی چینی در سراسر دنیا از شهرت بسزایی برخوردار است و هنوز جزء جنجال برانگیز ترین ورزشهای رزمی است .

اما از همه آنها ساده تر است .

ظهور درخشان { بروس لی } منجر به شهرت جهانی او در سال 1970 شد .

و مرگ غیر منتظره و ناگهانی او خاطره تلخی را در اذهان مردم به جای گذاشت .

بخشی از این دانش وی بر سبک { وینگ چان کونگ فو } بر میگردد .

که بروس لی آن را برای مدتی در سرزمین مادری خود زیر نظر استاد چینی این رشته { ئیپ من } آموخت .

طبق گفته فرزند استاد { ئیپ چان } پسر خود را طبق رسوم سنتی تربیت کرد .

و بروس لی که تربیتی غربی داشت به راهی قدم نهاد که در هنگام ورودش به آمریکا خود انتخاب کرده بود و با میل خود فنون { وینگ چان } را که تا آن زمان آموخته بود به آمریکائیها آموزش داد .

در اواخر دهه 1960 در انگلستان چندین کتاب درباره { وینگ چان } منتشر شد .

مربیان چینی با استانداردهای مختلف آن را به غربیان آموزش میدادند .

فیلم های بروس لی که بر صفحه تلویزیون به تصویر کشیده میشد مهارتهای اصلی { وینگ چان } را به نمایش می گذاشت .

اما لازم به ذکر است که بیشتر تکنیکهای پا که در فیلمهای او به اجرا در می آمد از ورزش تکواندو که بروس لی در آمریکا فرا گرفته بود بر خلاف اضطراب عمومی که سبب باز شدن درهای ممنوعه { وینگ چان } بر روی غرب ایجاد شده بود .

استاد { وینگ چون } به رابطه میان این هنر و بروس لی تاکید می کردند .

{ وینگ چان وونز } لغت چینی مکانهای آموزش با نیروهای تازه نفس و افرادی که با آرزوی یادگیری این فن پا به این مکانها می گذاشتند با ستاره کونگ فو روبرو میشدند در صورتیکه جانشین استاد

{ ئیپ من } هنوز در ابهام زندگی میکرد .

حتی بعدها بعد از مرگ بروس لی نامهای اساتیدی مانند { ویلیام چوانگ } و { لئونگ تینگ } { ئیپ چان } به دست فراموشی سپرده شد .

تقریبا بعد از 20 سال رقیبان شخصی ادعاها و پاسخ به آن مدعیان و اینکه واقعا آیا چه کسی نسل بعدی استاد { ئیپ من } است را فراموش کردند و امروزه مکان درستی برای تدریس سیستم های کونگ فو بسختی یافت میشود .

بروس لی بعد از تجربیات و تحقیقات بسیار و با کمک هنرمندان رزمی کار روشی به نام { جیت کان دو } را خلق کرد .

از بهترین دوستان و شاگردان او طی این دوران میتوان از

{ دان اینو سانتو } که استاد { اسکریما } بود یاد کرد که هنر فیلیپینی خود را به بروس لی تعلیم داد .

او معتقد بود غیره منتظره بودن عکس العمل و تکنیک میتواند هر تکنیکی را در جای خود موثر جلوه دهد .

آموزش { وینگ چان } به 3 قسمت تقسیم میشود .

قسمت اول { سیو لیم تائو } شامل روش ایستادن به حالت سوار بر است است در حالیکه در وضعیت ایستاده ضربات مشت و حمله اولیه را تمرین می کنند .

قسمت دوم { چام کیل } که بر روی حرکات دفاعی دورانی بدن و لگد پائین رونده تاکید دارد .

قسمت سوم { بیل جی } که به جمله انگشت دست باز اطلاق میشود .

و ترکیبی از حرکات دفاعی و تهاجمی همزمان در { وینگ چان } مانند ورزشهای رزمی دیگر حرکات تدافعی و تهاجمی همیشه در یک زمان اجرا میشوند .

برای مثال دفاع با دست چپ و حمله در همان لحظه با دست راست انجام میشود .

تاریخچه { وینگ چان } از معبد شائولین در استان { هونان } شروع میشود جائیکه { بودا هیدار مای } مشهور 448 / 527 موسس مکتب ذن { چان بود هیزم } زندگی میکرد .

قرنها بعد این معبد از میان رفت و دوباره ساخته شد .

در قرن 17 { منچوری } در چین به سلسله { مینگ } پایان داد و لوای این قانون معبد شائولین یکی از مراکز توطئه و دسیسه برای بر انداختن دولت شد و فرم لباس و پوشش منچوریها به مردم تحمیل شد .

همچنین باید سرها را از ته می تراشیدند و دنباله ای از مو در پشت آن باقی می گذاشتند .

راهبان قدرتمند معبد به تدریج شروع به آموزش هنرهای رزمی کردند .

این مسئله به گوش امپراطور منچوری رسید و او قانونی را وضع کرد که مطابق آن هرگونه تمرین و تعلیم هنرهای رزمی اکیدا ممنوع گشت .

اما بر خلاف انتظار حکم مذکور نادیه گرفته شد و راهبان به منظور جلوگیری از بازرسی ماموران و دستگیر شدن صبح های زود به تمرین می پرداختند .

و تا به امروز این رسم ادامه پیدا کرده است .

حکم منع در سال 1729 وضع شد اما در سال 1735 با وجود مراقبتهای شدید امپراطور هنوز به فعال بودن معبد شک داشت بنابراین معبد شائولین را طوری خراب و ترمیم کرد که هیچ راه مخفی نداشته باشد .